Is verantwoord gebruik van autonome technologie mogelijk?

Door de indrukwekkende mogelijkheden van de informatietechnologie laat men zich vaak al te gemakkelijk verleiden tot een overdrijving van de zelfstandigheid van de producten van die techniek. Wat principieel een relatieve zelfstandigheid is met betrekking tot het menselijk gebruik, wordt dan voorgesteld als een absolute zelfstandigheid, die ook buiten dit gebruik om zou kunnen bestaan. Buiten het gebruik om is echter bijvoorbeeld de werking van een computer slechts een natuurproces dat niet principieel verschilt van het vallen van een steen.

Bovenstaande tekst is uit “Arbeid en (kunstmatige) intelligentie” een essay uit 1989 van de filosoof Louk Fleischhacker. In dit essay legt Fleischhacker een verband tussen wat hij noemt de praktische problematiek van de autonome technische systemen (robots, expertsystemen) enerzijds en de theoretische vraag naar de mogelijkheid van kunstmatige intelligentie anderzijds. De praktische problematiek is de gebruiksonvriendelijkheid die erin bestaat dat dergelijke systemen “nog minder verantwoordelijkheidsgevoel bezitten dan de ergste bureaucraat!”. In beide vragen, de praktische en de theoretische, gaat het om de relatie tussen menselijk kunnen en het functioneren van automatische systemen.

Zo’n 20 jaar na het verschijnen van deze tekst lezen we in de populaire media nog wekelijks berichten over de indrukwekkende mogelijkheden van de informatietechnologie: de zegeningen enerzijds (vervelend werk wordt door computers en robots overgenomen) en de transhumanistische doemscenarioos waarin superintelligente robots (de Terminator) de mensheid bedreigen, anderzijds. Steeds meer experts op het gebied van de AI tonen hun verontwaardiging over de sensationele berichten in de media.  Zachary Lipton, van het machine learning department van Carnegie Mellon University, spreekt van de “sensationalized crap” die in de media verschijnt over sociale robots of chatbots die  gesprekken voeren en een eigen taal zouden ontwikkelen. Dit fantastische beeld van de mogelijkheden van kunstmatige intelligentie wordt gepresenteerd met verwijzing naar wetenschappelijk onderzoek terwijl het met de conclusies uit dat onderzoek niets meer te maken heeft.

Niet  alleen journalisten, ook wetenschappers die hun resultaten in voor de leek begrijpelijke woorden uit proberen te leggen dichten de producten van kunstmatige intelligentie menselijke capaciteiten toe. Zoals in onderstaand citaat uit een interview met Vanessa Evers, social robotica expert.

“Robots kunnen we menselijk gedrag laten herkennen door in een computer een enorme hoeveelheid plaatjes en videobeelden van gezichtsuitdrukkingen voor emoties in te voeren”. (…) “Plaatjes met een bepaalde stand van de mondhoeken en de ogen, die de robot herkent als lachen, verdriet, stress, woede, gecombineerd met stemgeluid. Na een tijdje heeft een robot dat in zijn zelflerende systeem opgeslagen en weet hij hoe daarop te reageren.”

Robots herkennen menselijk gedrag, en emoties, ze kunnen leren en betekenisvol reageren op hun omgeving. Moeten we dit soorten teksten letterlijk nemen? Wat is er mis met van gedrag te spreken als het om robots of machines gaat? We zeggen toch ook dat de computer iets uitrekent of dat de machine ons vraagt een wachtwoord in te tikken? De bruikbaarheid van de computer zit hem toch juist in het feit dat deze zelfstandig een taak kan uitvoeren: een vraag stellen, iets voor ons uitrekenen. Voor het uitvoeren van die taken zijn ze toch juist gemaakt!

Hoe zouden we anders moeten zeggen wat de robot of machine doet als we niet die woorden mogen gebruiken die we gebruiken als we beschrijven wat mensen doen? We zouden telkens wanneer we het over een technisch ding hebben de woorden tussen aanhalingstekens kunnen plaatsen om aan te geven dat we het gezegde niet letterlijk moeten nemen, maar alleen maar bij wijze van spreken: de robot “stelt een vraag” , of de computer “denkt even na”.  De filosoof D.C. Dennett gebruikt wel de “soort van”-constructie (zie zijn: “De ‘soort van’-operator”, Hoofdstuk 21 in “Gereedschapskist voor het denken”).  De computer soort van denkt na. Maar wat is het verschil tussen denken van de mens en het soort-van denken van de computer? Volgens Dennett is er geen principiele scheidslijn tussen “soort van” denken en “denken”.  Er is slechts een gradueel verschil tussen het functioneren van een sociale robot en het gedrag van mensen. Dennett lijkt de technische ontwikkeling te zien als een voortzetting van de evolutie zoals door Darwin beschreven. Hij zet zich daarmee vooral af tegen die filosofen en theologen die geloven in een Intelligente Ontwerper die alles wat leeft van boven af heeft ontworpen en in een Geest die gemaakt is van een wonderlijk soort stof dat bewustzijn mogelijk maakt. Voor Dennett leveren de door Turing bedachte oneindige tape machine en de door Hao Wang bedachte registermachine het bewijs dat voor gedrag dat wij als zinvol (intentioneel) ervaren het niet nodig is het bestaan van een wonderlijke soort stof of een Grote Ontwerper aan te nemen. De computer is uit gewoon materiaal gemaakt en toch kan hij rekenen.    Maar betekent dit ook dat de computer of de robot zo zelfstandig is dat deze verantwoordelijk is voor “zijn eigen” gedrag?  Dat de computer kan rekenen dat wil ik nog wel geloven. Maar wat als hij een rekenfout maakt? Of is wat de computer doet altijd goed?

Er lijkt geen principiele grens te zijn aan de mogelijkheden van de producten van de informatietechnologie. Wat nu nog een fantasie is, zoals robots die een eigen taal ontwikkelen, kan morgen werkelijkheid zijn. Althans even werkelijk als de computer die rekent of de robot die een gezicht herkent en daarop reageert door bijvoorbeeld de herkende persoon te begroeten.

Om bruikbaar te zijn moet de simulatie van menselijk gedrag door een machine door de gebruiker als echt worden ervaren. De door de machine gegeneerde geluiden moeten door de gebruiker van een natuurlijke gesproken interface agent (zoals Siri van Apple) als een zinvolle vraag worden geinterpreteerd. Zo’n gesprek kan een medisch diagnostisch gesprek zijn waarin de computer medische gegevens over de gebruiker of een ander persoon verzamelt op grond waarvan de computer vervolgens een advies geeft.  Achter zo’n adviserende software-agent zit een hele kennisbank met medische gegevens. Wat is de status van deze systemen? Kunnen we de beslissing hoe te handelen overlaten aan een expertsysteem? Kunnen we wel een verantwoorde beslissing nemen of we het advies van een expertsysteem volgen of niet? Daarvoor zullen we meer moeten weten over de werking van het systeem. Maar was het er ons niet juist om te doen dat we ons als gebruiker niet druk hoeven te maken over hoe het werkt?

De praktische toepassingen van AI, robotica en machine learning hebben een grote impact op alle terreinen van het leven, van medische expertsystemen en operatierobots tot de “killer robots” op het slagveld. Het gebruik van robots en andere intelligente systemen die “zelfstandig beslissingen kunnen nemen” roept vragen op over ethische aspecten van robot-gedrag en de juridische status van dergelijke intelligente systemen.

De Committee on Legal Affairs van het Europese Parlement schrijft begin 2017 een rapport met aanbevelingen voor de Commission on Civil Law Rules on Robotics.

Het rapport constateert o.a.

that humankind stands on the threshold of an era when ever more sophisticated robots, bots, androids and other manifestations of artificial intelligence (“AI”) seem to be poised to unleash a new industrial revolution, which is likely to leave no stratum of society untouched, it is vitally important for the legislature to consider its legal and ethical implications and effects, without stifling innovation;

Het rapport roept de Commission op “to explore, analyse and consider the implications of all possible legal solutions, such as:”

(59.f): “Creating a specific legal status for robots in the long run, so that at least the most sophisticated autonomous robots could be established as having the status of electronic persons responsible for making good any damage they may cause, and possibly applying electronic personality to cases where robots make autonomous decisions or otherwise interact with third parties independently;”

In een OPEN LETTER TO THE EUROPEAN COMMISSION ARTIFICIAL INTELLIGENCE AND ROBOTICS spreken politici, AI en robot experts, ethici en juristen hun verontrusting uit over de European Parliament Resolution on Civil Law Rules of Robotics, en in het bijzonder over de aanbeveling aan de European Commission in de hierboven geciteerde paragraaf 59 f) .

Uit de open brief:

The creation of a Legal Status of an “electronic person” for “autonomous”, “unpredictable” and “self-learning” robots is justified by the incorrect affirmation that damage liability would be impossible to prove.

From a technical perspective, this statement offers many bias based on an overvaluation of the actual capabilities of even the most advanced robots, a superficial understanding of unpredictability and self-learning capacities and, a robot perception distorted by Science-Fiction and a few recent sensational press announcements.”

From an ethical and legal perspective, creating a legal personality for a robot is inappropriate whatever the legal status model

AI onderzoekers tegen de ontwikkeling van killer robots

AI experts, waaronder Max Tegmark van het Future of Life Institute en Elon Musk (Tesla, OpenAI), technologiebedrijven (waaronder Google DeepMind) en wetenschappelijke organisaties op het gebied van de AI pleiten er bij regeringen voor om niet meer delen te nemen aan de ontwikkeling van, de handel in en het gebruik van dodelijke autonome wapensystemen.

“… if you belief that the final decision to take a life should remain a human responsibility rather than falling to a machine, then please consider signing the pledge …”

Wat is er zo bijzonder aan deze autonome wapens dat AI experts hier de grens trekken als het gaat om de ontwikkeling van autonome systemen?  Het korte antwoord is: het is de complexiteit.

Wat is een autonoom wapensysteem?

Het antwoord van Paul Scharre, militair expert en voormalig policy maker in het Pentagon voor het ministerie van defensie, luidt:

” I basically define an autonomous weapon as one that can complete an entire engagement cycle on its own. That is to say, it has all of the functionality needed to search for targets, to identify them, to make a decision about whether or not to attack them, and then to start the engagement and carry through the engagement all by itself. So there’s no human in this loop, this cognitive loop, of sensing and deciding and acting out on the battlefield all by itself.”

De reden om de mens uit de loop te halen en het systeem zelf te laten beslissen of er geschoten wordt is tijd. Of liever het gebrek aan tijd: er moet onmiddellijk actie kunnen worden ondernomen zodra de killer robot een verdacht object in beeld heeft.

Volgens internationaal oorlogsrecht zijn er twee belangrijke criteria voor het beoordelen van de rechtmatigheid van een militaire operatie tijdens een conflict. De actie mag alleen gericht zijn op militaire doelen en niet op burger-doelen. Het geweld moet proportioneel zijn. Een killer robot moet dus zelfstandig kunnen beoordelen of zijn sensoren een militair doel (wapendepot, vijandelijke eenheid) in het vizier heeft en of de situatie om een aanval vraagt. Daarnaast moet het bepalen of er kans is op “collateral damage”, zoals het treffen van een schoolgebouw dat vlak naast het wapendepot is gelegen, en of de schade die het aanbrengt “proportioneel” is.

Bovenstaande omschrijving van autonome wapens door Scharre komt overeen met die van Human Rights Watch (in: Mind the Gap: The Lack of Accountability for Killer Robots, 2015):

  • Fully autonomous weapons are weapons systems that would select and engage targets without meaningful human control. They are also known as killer robots or lethal autonomous weapons systems. Because of their full autonomy, they would have no “human in the loop” to direct their use of force and thus would represent the step beyond current remote-controlled drones.”

De Nederlandse ministers Koenders en Hennis-Plasschaert  vroegen (april 2015) de CAVV wat we daaronder moeten verstaan: “betekenisvolle menselijke interventie’’.  De CAVV houdt het voor mogelijk dat er in de toekomst volledige autonome systemen komen. Dan is de mens volledig uit de loop. Maar deze systemen kunnen juridisch niet verantwoordelijkheid worden gesteld voor hun gedrag. De commissie adviseert de regering bij eventuele toekomstige aanschaf van autonome wapens “toe te zien op toepassing van het concept Moral Responsible Engineering in de ontwerpfase, gelet op het belang van de toewijzing van verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid.’’

Er is namelijk een “accountability gap’’: niemand kan volgens de huidige wetgeving op zinvolle wijze ter verantwoording worden geroepen wanneer een killer robot een foutje maakt en een paar kinderen opoffert voor het doden van een terreurverdachte.

“Kom over 5 jaar nog maar eens terug’’, adviseert de advies commissie de ministers, want de ontwikkelingen in de AI gaan zo snel. (Autonome wapensystemen, de noodzaak van een betekenisvolle menselijke interventie, Rapport No97 AIV / No 26 CAVV, oktober 2015).

Maar voorlopig, stelt de commissie vast, zullen er mensen in de wider loop zijn (minister van defensie, legerleiding) die volgens geldende recht ter verantwoording kunnen worden geroepen voor een interventie door bewapende drones. Het zijn mensen die technologie gebruiken.

“Betekenisvolle menselijke controle moet de mogelijkheid bieden de eisen van onderscheid, proportionaliteit en voorzorg na te leven. Of aan deze eisen daadwerkelijk wordt voldaan, is afhankelijk van degenen die beslissen over inzet van een autonoom wapen.” (CAVV rapport, 2015, p.35).

Het probleem is dat we precies moeten specificeren hoe een autonoom systeem moet functioneren zodat we het zelfstandig kunnen laten werken.  In de woorden van Paul Scharre:

It was hard to translate some of these abstract concepts like, “Humans should decide the targets,” to technical ideas. Well, what does that mean for how long the weapon can loiter over a target area or how big its sensor field should be or how long it can search for? You have to try to figure out how to put those technical characteristics into practice.

AI experts zijn het erover eens dat de belangrijkste vaardigheid die vereist is om bruikbare en verantwoorde AI systemen te maken bestaat in het precies specificeren wat je wilt dat het systeem doet in alle mogelijke situaties die zich voor kunnen doen. Maar kan dat wel? Is het wel mogelijk om onze vaak vage  formuleringen van wat wij bedoelen en willen te vertalen in gedragsregels voor een computer? Het antwoord op deze vraag hangt samen met het antwoord op de vraag of kunstmatige intelligentie eigenlijk wel mogelijk is.

Hoe zit het met het verantwoordelijkheidsgevoel van technische artefacten? 

Voor Fleisschhacker is de onverantwoordelijkheid de grens van de bruikbaarheid van autonome technologie.

Het zijn de mensen die met zogenaamde autonome technologie omgaan die uiteindelijk beslissen of ze een intelligent systeem als volledig autonoom systeem willen inzetten. De beslissing de “human out of the loop” te halen wordt door de gebruiker gemaakt en valt dus onder diens verantwoordelijkheid. Wel beschouwd is het in principe helemaal niet mogelijk de mens uit de loop te halen, want ook dat is het effect van een menselijk besluit.

Het vervangen van arbeiders door robots is een stap in een proces welke is voorafgegaan door het robotiseren van de arbeid. Robotiseren van arbeid is arbeid puur zien als functioneren, als het uitvoeren van taken volgens bepaalde procedures binnen een bepaald systeem. Het is het resultaat van het minitieus analyseren van taken zoals Taylor dat in de 19de eeuw voorstelde ten bate van de verhoging van de productiviteit. De persoonlijke en sociale betekenis van de arbeid, de voldoening die de persoon ervaart bij het werk, het belang van de arbeid voor de ontwikkeling van de vermogens. Dat alles telt niet mee voor de robotisering; er wordt van geabstraheerd. De functie kan door een technisch artefact worden uitgevoerd en daar gaat het om.  In het gerobotiseerde werk is de uitvoerder, slechts uitvoerder van procedures, die precies voorschrijven hoe de taken moeten worden uitgevoerd. De enige verantwoordelijkheid die de uitvoerder heeft is het volgen van de door het technisch management ontwikkelde procedures, die in toenemende mate ondersteund worden door computersystemen.  In de zorg en in het onderwijs waar het bij uitstek moeilijk is algemene regels op te stellen voor de werknemer zonder de individuele patient of leerling geweld aan te doen wordt robotisering als contra-produktief ervaren.  Mensen hebben geen zin meer in het werk. Het werk wordt als zwaar ervaren omdat men er geen voldoening meer in heeft, omdat men als werknemer niet gezien wordt als volwaardige persoon met een eigen verantwoordelijkheid voor de manier waarop het werk inhoud wordt gegeven.

 

Louk Fleischhacker,  Arbeid en (kunstmatige) intelligentie. In: Arbeid adelt niet. (Pieter Tijmes, red.). Kok Agora, Kampen, 1989.

Oscar Schwartz, The discourse is unhinged’: how the media gets AI alarmingly wrong, The Guardian, 25-07-2018

 

 

Published by

admin

Rieks op den Akker was onderzoeker en docent kunstmatige intelligentie, wiskunde en informatica aan de Universiteit Twente. Hij is gepensioneerd.