De buikpijn en de beelden van baas Blokpoel

Daar zit hij dan, oud-directeur Blokpoel, de personificatie van de onneembare veste die de Belastingdienst is. Als een onaantastbaar vorst zit hij daar. Voordat hij zijn weloverwogen beelden schetst in antwoord op de vragen van “het tribunaal” (zie voetnoot) rolt hij met zijn ogen en kijkt hij steevast even naar het plafond: welk beeld kan ik hier het beste schetsen?

Over zijn rol zegt hij: ik was de huisbaas.

Het tribunaal: Wij hebben in ons dossier verschillende afschriften van e-mails van huurders waarin zij klagen over lekkage, over verstopte afvoeren, over geluidsoverlast, een verwarming die het niet doet. Wat hebt u met deze klachten gedaan?

Blokpoel: rolt met de ogen, kijkt naar het plafond alsof hij zich iets probeert te herinneren en zegt: “Daar kan ik me niets van herinneren.”

De huisbaas beperkte zich tot het innen van de huur en het uitzetten van wanbetalers. Het realiseren van het businessmodel, de wet. “U vraagt mij toch niet om de wet niet uit te voeren?”.

Over zijn buikpijn. De baas zegt dat hij buikpijn had toen hij hoorde van de ellendige omstandigheden waarin de klanten door toedoen van zijn dienst terecht kwamen.

Het tribunaal: Kunt u iets meer vertellen over die buikpijn, want dat zit ons dwars. Ging dat gepaard met oprispingen, zuurbranden, diarree wellicht? Bent u ermee naar de huisarts gegaan?

Blokpoel: Kijkt naar het plafond en vervolgens recht in de ogen van de vragensteller: “Ik heb daar regelmatig overleg over gehad met de DG en met diverse experts. Ja dus.”

Het tribunaal: En wat voor actie werd er toen ondernomen?

Blokpoel: Kijkt naar het plafond en na een lang stilzwijgen: “Dat moet u aan de experts vragen. Ik heb daar geen herinnering van.”

Het tribunaal: U hebt daar geen verslag van gezien?

Blokpoel: “Ik heb daar geen verslag van gezien.”

Het tribunaal: Wij hebben in ons archief diverse verslagen gevonden van deze overleggen.

Blokpoel tijdens het verhoor door de commissie (16-11-2020)

Blokpoel: Kijkt naar het plafond en terug naar de vragensteller. “In mijn beeld heb ik daar geen verslag van gezien. Ik heb wel eens een verslag gezien, maar van dit specifieke geval niet. Nee.”

Over de herinnering.

Het tribunaal: Iedereen heeft recht op zijn eigen beeld van de werkelijkheid. Kunt u zich nog herinneren wat de hoogte van uw salaris was als directeur?

Blokpoel: “Nee. Ik keek nooit naar mijn salarisstrookje. Ik had het volste vertrouwen in mijn werkgever.”

Het tribunaal: Kunt u zich nog herinneren wat uw taakomschrijving was?

Blokpoel: Kijkt naar het plafond. “Zoals ik al zei: ik was huisbaas.”

Het tribunaal: Een huisbaas met buikpijn.

Blokpoel: “Een huisbaas met buikpijn, ja.”

Het tribunaal: En niemand die er iets aan kon doen.

Blokpoel: “Nee, kennelijk niet.” (glimlacht).

Het tribunaal: Wij voelen met u mee. Bedankt dat u uw beelden en uw pijn met ons hebt willen delen.

Blokpoel: “Graag gedaan. Krijg ik nog even een verslag?”

Noot: Waar in bovenstaande staat het tribunaal, leze men Parlementaire ondervragingscommissie Kinderopvangtoeslag. De vragen werden gesteld door de leden Tom van der Lee en Renske Leijten. Voor de opdracht van de commissie en voor het verhoor van de heer Blokpoel zie de website van de Tweede Kamer commissie. Ik geef hier mijn beeld van het verhoor. Voor het vormen van uw eigen beeld moet u zelf de opname bekijken.

Published by

admin

Rieks op den Akker was onderzoeker en docent kunstmatige intelligentie, wiskunde en informatica aan de Universiteit Twente. Hij is gepensioneerd.

Leave a Reply